Logo

Μαντζάνα Φωτεινή

Ψυχολόγος BSc, MSc,
Υπαρξιακής Συστημικής Προσέγγισης

Ὄχι ν' ἀρκεστεῖ στό «νῦν ἔχον» ἀλλά νά ἐπεκταθεῖ στό «δυνατόν γενέσθαι».
— Οδυσσέας Ελύτης

Logo

Μαντζάνα Φωτεινή

Ψυχολόγος BSc, MSc, Υπαρξιακής Συστημικής Προσέγγισης

Ὄχι ν' ἀρκεστεῖ στό «νῦν ἔχον» ἀλλά νά ἐπεκταθεῖ στό «δυνατόν γενέσθαι».

— Οδυσσέας Ελύτης

Ως Ψυχολόγος εργάζομαι με τους ανθρώπους  γύρω από έναν άξονα σεβασμού και διακριτικότητας, λαμβάνοντας υπόψη τις δυνατότητες και τις δυσκολίες του κάθε ατόμου ξεχωριστά, καθώς και τον προσωπικό του ρυθμό και χρόνο στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία.

Βασικό στοιχείο είναι η σε βάθος και γεμάτη εμπιστοσύνη θεραπευτική σχέση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου.

Ως Ψυχολόγος εργάζομαι με τους ανθρώπους  γύρω από έναν άξονα σεβασμού και διακριτικότητας, λαμβάνοντας υπόψη τις δυνατότητες και τις δυσκολίες του κάθε ατόμου ξεχωριστά, καθώς και τον προσωπικό του ρυθμό και χρόνο στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία.

Βασικό στοιχείο είναι η σε βάθος και γεμάτη εμπιστοσύνη θεραπευτική σχέση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου.

Συστημική και Υπαρξιακή προσέγγιση ψυχοθεραπείας


Με τον συνδυασμό των δύο αυτών προσεγγίσεων, οι άνθρωποι δύνανται να αναγνωρίσουν αυτά για τα οποία δυσανασχετούν, έρχονται σε κατάσταση εσωτερικής σύγκρουσης και παρεμποδίζεται η πολύπλευρη ανάπτυξη τους. Προωθούνται να ανακαλύψουν το δικό τους νόημα για τη ζωή, ώστε να εδραιώσουν τον εαυτό και τον κόσμο τους. Οι συμπεριφορικές δυσλειτουργίες δεν αφορούν μόνο τα άτομα αλλά και το περιβάλλον μέσα στο οποίο υπάρχουν.

Οι εμπειρίες του παρελθόντος παίζουν σημαντικό ρόλο, αλλά όχι καθοριστικό. Εργαζόμαστε με το παρελθόν, το οποίο όμως φέρνουμε στο “εδώ και τώρα”, όπου υπάρχει η δυνατότητα της επιλογής, της αλλαγής, της προσωπικής ευθύνης και της ελευθερίας. Ο άνθρωπος καλείται να βιώσει επανορθωτικά τις δύσκολες εμπειρίες της ζωής του, αναπλαισιώνοντάς τες μέσα από τη γνώση ότι η κάθε προβληματισμός δεν αφορά μόνο το άτομο αλλά και τα στοιχεία που ενυπάρχουν στο περιβάλλον του (όποιο και αν είναι αυτό: οικογένεια, εργασία, σχολείο, διαπροσωπικές σχέσεις, διάφορες ομάδες). Έχοντας αναγνωρίσει λοιπόν κανείς τον εαυτό του ως μέρος διάφορων συστημάτων που τον πλαισιώνουν, ανακαλύπτει ότι παρελθοντικοί ρόλοι και εμπειρίες είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης του με τους άλλους, με την οικογένεια και την κοινωνία, σε μια συγκεκριμένη εποχή.

Ειδικότερα, με τη Συστημική προσέγγιση, ο άνθρωπος τείνει να αναγνωρίζει την «ψυχική» του προέλευση και να νοηματοδοτεί τις εμπειρίες του παρελθόντος. Μέθοδος σε ενεστώτα χρόνο, περισσότερο ευέλικτη, παρά σταθερά ερμηνευτική. Σύμφωνα με τους Tramonti & Fanali (2015), η συστημική μέθοδος ψυχοθεραπείας, ενισχύει τη διερεύνηση ευκαιριών επιλογής, την ενσωμάτωση νέας γνώσης και συναισθημάτων, συνδέει προσωπικές σκέψεις με συστήματα πεποιθήσεων της οικογένειας, καθώς η τελευταία επηρεάζει τις διαδικασίες ρύθμισης της συμπεριφοράς μας σε διαφορετικά διαπροσωπικά πλαίσια επικοινωνίας.

Η υπαρξιακή προσέγγιση προετοιμάζει το έδαφος για την δόμηση του νοήματος στη ζωή και την ανάδειξη της «ψυχικής διαύγειας». Ενέχει μια ευρύτερη οπτική της ανθρώπινης ύπαρξης και ενδιαφέρεται για τη μοναδικότητα κάθε ατόμου. Δεν υποστηρίζει προκατασκευασμένους ψυχολογικούς μηχανισμούς εξορίζοντας τον άνθρωπο, δεν ενοχοποιεί και δε θυματοποιεί το άτομο ως οντότητα ανεξάρτητη από το περιβάλλον, τις συνδέσεις και τις αλληλεπιδράσεις του. Η θεραπευτική σχέση που αβίαστα διαμορφώνεται, δεν καθοδηγείται μονόπλευρα από την ψυχική διαταραχή, αλλά αναδεικνύει πολύπλευρα τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και την ουσιαστική κάθε φορά συνάντηση που πραγματοποιείται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους (του θεραπευτή και του θεραπευόμενου). Η δυάδα αυτή συνήθως ξεκινά από έναν κοινό τόπο, αυτόν της ισχυρής επιθυμίας ώστε να μετουσιωθούν όλα τα δυσπροσάρμοστα στοιχεία σε «ζωή».

Οι στιγμές της δυαδικής αυτής δραστηριότητας στο πλαίσιο της θεραπευτικής σχέσης μπορούν να ενεργοποιήσουν ουσιαστικές διαδικασίες μάθησης, όπου ερεθίσματα και νέες σχεσιακές εμπειρίες μπορούν να ενισχύσουν μια νέα ισορροπία λειτουργιών της ανθρώπινης συμπεριφοράς (Tramonti & Fanali, 2015). Ο Buber (1970), έλεγε πως όταν το «εγώ» μπορέσει να συναντήσει και να συνδεθεί με το «εσύ», έχει ήδη υποστεί μεταμόρφωση (Γίγνεσθαι, 2019).

Μέσα από το συνδυασμό των δύο αυτών προσεγγίσεων, ο άνθρωπος τείνει να αναγνωρίζει στοιχεία της ιστορίας του, των αλληλεπιδράσεών και του εαυτού του. Ταυτόχρονα συναντιέται με όλα τα απαραίτητα ερεθίσματα, ώστε να βιώσει κάτι ακόμη, κάτι διαφορετικό. Η συνεχόμενη ανάπτυξη, η διαρκής αλλαγή, οι ψυχικές μετακινήσεις, οι μετουσιώσεις, οι μεταμορφώσεις, η αλλαγή οπτικής, και το «άνοιγμα» απέναντι στη ζωή, είναι στοιχεία άμεσα συνδεδεμένα με την ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Σύμφωνα με τον Heidegger 1964, «η τιμητική διάκριση και η κινδύνευση του ανθρώπου συνίσταται στο να είναι ποικιλοτρόπως ανοικτός στα όντα ως όντα».

Δουλειά συνεργασίας

Ως θεραπευτές επιχειρούμε να ασπαστούμε τον τρόπο που αντιμετωπίζει ο θεραπευόμενος τον κόσμο τώρα, ενώ ταυτόχρονα τον υποστηρίζουμε να τον αντιμετωπίσει διαφορετικά (Wachtel, 1993).


Βιβλιογραφία
Γεωργάς, Θ. (2019). Η σημασία των σεμιναρίων του Zollikon για την ψυχοθεραπεία. Epoche ψυχοθεραπεία φαινομενολογία ερμηνευτική (23-42). Εκδόσεις Ευρασία.

Γίγνεσθαι. Ελληνική εταιρεία Υπαρξιακής ψυχολογίας. (2019). Epoche ψυχοθεραπεία φαινομενολογία ερμηνευτική. Εκδόσεις Ευρασία.

Tramonti, F. & Fanali, A. (2015). Toward an integrative model for systemic therapy with individuals. Journal of Family Psychotherapy, 26:3, 178-189. DOI: 10.1080/08975353.2015.1067531

Wachtel, P. (1993). Therapeutic communication. Knowing what to say when.

Πάτρα

Έλληνος Στρατιώτου 71-73, Πάτρα 264 41

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.


© 2021 Copyright